Paul-Albert Baudoüin — De vreugden van het leven
In het hart van het Maison Hannon vormt de fresco De vreugden van het leven (1904) van Paul‑Albert Baudoüin veel meer dan een decoratie. Het werk bepaalt de ruimte en maakt van de traphal een plek voor rust en contemplatie. Vanaf het begin werd de fresco ontworpen in nauwe samenhang met de architectuur. Zij sluit aan bij het symbolistische ideaal van het totaalkunstwerk, waarin schilderkunst, architectuur, licht en decoratie samen één ervaring vormen. Door haar monumentale en omhullende karakter geeft de fresco deze doorgangsruimte een sfeer die tegelijk intiem en plechtig is. Het pastorale en allegorische thema, gesitueerd in een schemerig Arcadië, viert de harmonie van de natuur en de “vreugden van het leven”, en drukt een vredige verhouding uit tussen mens en kosmos.
Dankzij de bewaard gebleven brieven van Baudoüin is het ontstaan van het werk goed gedocumenteerd. Het betreft zijn eerste fresco in een privéwoning. In opdracht van Édouard Hannon werd zij gerealiseerd tussen januari en maart 1904, na een ontmoeting in Parijs en een periode van technische voorbereiding. Baudoüin wilde de fresco doen herleven als een oude, maar waardevolle schildertechniek. Het werk werd in Brussel uitgevoerd volgens strikte technische vereisten en toont zijn visie op de fresco als een levend onderdeel van de muur. Dat blijkt ook visueel: er is geen klassiek kader, maar een geschilderde plantenrand die de fresco het uitzicht geeft van een kostbaar wandtapijt, tussen monumentaliteit en huiselijke intimiteit.
De keuze voor Baudoüin hield ook verband met persoonlijke netwerken rond de familie Hannon. De kunstenaar was via zijn huwelijk verwant aan Louise Dumesnil, geboren Reclus, die zowel de zus was van de geograaf Élisée Reclus als een goede vriendin van Mariette Hannon. Opgeleid door Pierre Puvis de Chavannes, ontwikkelde Baudoüin een ingetogen en meditatieve vorm van symbolisme. Zijn werk combineert eenvoudige vormen, architecturale samenhang en een humanistische visie. Het stijgende parcours van de trap, het avondlicht, de zingende figuren en de sterrengewelf dragen samen bij aan een betekenisvol geheel, waarin kunst het alledaagse een bijna sacrale dimensie verleent.
